Γέρα Μυτιλήνης

Στον κόλπο αυτό που σώθηκαν
σφαγμένοι από τους Τσέτες
τώρα τον ήλιο χαίρονται
και παίζουνε ρακέτες…

m@gior
16.8.09

Παλιές γειτονιές

Των παιδικών χρόνων οι μνήμες
πως έρχονται, σαν φιλμ νουάρ
σκούριασαν πια τα αξεσουάρ
που έδιναν φωνή στις ρύμες.

Στη πράσινη μικρή αυλή μας
τ΄ αμπέλι αγκαλιά με γιασεμί
οι μπλε ποδιές σε μια γραμμή
το ράδιο να γεμίζει τη ζωή μας.

Και στο στενό σαν σουρουπώσει
καρέκλες βγαίνουν στ΄ ανοιχτά
τα νέα φτάνουν μουλωχτά
αύριο πάλι, ο Θεός να δώσει.

Συντρέχανε, ανήμπορος σαν ήσουν
οι γείτονες να δώσουν κάτι τις
απ το υστέρημά του ο καθείς
σε χάρτινη σακούλα να αφήσουν.

Η ανάγκη , που ένωσε γειτόνους
τους χώρισε η μάρκα η σινιέ
το χτες σ΄ ένα μικρό ενσταντανέ
σε τσιπ κυτταρικό, κρατώ για μπόνους….

m@gior
21.7.2010

Δεκαπέντε ντάμλιγιου σαράντα...

15W-40

Δεκαπέντε ντάμπλιγιου σαράντα
ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί σε λάδι
ό,τι δε γλιστράει, το τρώει το σκοτάδι
του Μηχανο(α)κίνητου ιμάντα…

m@gior
21.7.2010

Πως γίνεσαι Τούρκος...

Τούρκος λοιπόν ο Καραγκιόζης
κι ο Χατζηαβάτης, Τούρκος κι αυτός
ελπίζω ο συμπαθής Μπαρμπαγιώργης
να μη δηλώσει πως είν’ Αλβανός.

Θα πρέπει λοιπόν να βιαστούμε
για να μην έχουμε πάλι τα ίδια
κι η UNESCO μας βρει ότι ζούμε
άλλη μια Τουρκική τραγωδία….

m@gior
14.7.2010

Το ερώτημα...

Το ερώτημα δεν είναι το “αν” αλλά το “πότε”
είναι γραφτό, όλα να γίνουν με μια σειρά
όπως στη ζωή και στο έργο του Καπότε*
στέκει ορθή , ρακέντητη η συμφορά.

Σαν τον φαντάρο πριν τη μάχη, που το ξέρει
μια μέρα, όσο κι αν προσέξει, θα γενεί
μια σφαίρα στη καρδιά, θα τον φέρει
κει, που όλα είναι άχρονα, όλα διαφανή…

m@gior
7.6.2010


* Τρούμαν Καπότε

Αντικρίζοντας τα κάτοπτρα των Αθηναίων...

Λάμπουν τα όπλα του τσιμεντένιου οχτρού
στην πρωινή της εξοχής την άχλη
μας σώζει για την ώρα το κανάλι του νερού
και του ποτού η ανεπαίσθητη η ζάλη…

m@gior
11.7.2010


Αντικρίζοντας τους απαστράπτοντες θερμοσίφωνες των Αθηναίων
κάτω από τον Ναό της Αφαίας Αθηνάς….

Ζωή στο τρίγωνο του διαβόλου....

Ζούμε σε ένα τρίγωνο, γεμάτο ιστορία
Ακρόπολη, Αφαία, Ναός του Ποσειδώνα
πολλά είναι τα εγκλήματα, μικρή η τιμωρία
ξυπόλητοι πομείναμε, στη μέση του χειμώνα.

Τίποτε δεν κρατήσαμε, σοφία - αυτογνωσία
τσιμέντο και παράνομα, καλύψαμε το χτες
μια Αθήνα αγνώριστη, μεγάλη η προδοσία
πολίτες και πολιτικοί, οι μετρ στις αρπαχτές.

Άφραγκοι, θα σφαχτούμε για τα ψίχουλα
που πέφτουν από τα ευρωπαϊκά μαντίλια
ας είναι Ελληνική που θαβγει η ψυχούλα
να μην ανάψουνε για μας, οι ξένοι τα καντήλια.

Του πανικού Αργοναύτες απ΄ τον Βόλο
εμφύλιους περάσαμε, διπλές τις κατοχές
ψωμί κι ελιά και μπάλωμα στον κώλο
ονόματα θα δώσουμε, ακτές και μετοχές…

m@gior
1.7.2010