Φεγγάρι μου

Φεγγάρι μου διάφανο
αμίλητο κοιτάζεις
τη μάννα που σε γέννησε
και δίπλα της σε κράτησε
τον Αύγουστο γιορτάζεις.

Είναι νυχτιές που ανάδειξες
του έρωτα τα πάθη
και στων πολέμων τις φωτιές
κρυφές, τους έριξες ματιές
ανθρώπινα τα λάθη.

Απόψε κάτσε δίπλα μου
σε θέλω για παρέα
ξέχνα τη σκοτεινή πλευρά
έτσι κι αλλιώς, δεν αντιδρά
η σχέση σας μοιραία.

Φώτισες Ελληνόπουλα
σ ένα κρυφό σχολειό
τα άσπρα σπίτια της Μυκόνου
την προσευχή ενός διακόνου
και μια κυρά στον αργαλειό…

m@gior
16.7.2014

Λάμπα θυέλλης

Σ΄αυτόν τον δύσκολο καιρό
κράτα λάμπα θυέλλης
και να φυλάς ότι αγνό και τρυφερό
νάχεις όταν το θέλεις.

Έλα κοντά στον διπλανό
δώσε του χαρά απ την χαρά σου
σκέψου ελεύθερο ουρανό
όσα αγαπάς δεν είν’ δικά σου.

Το χέρι κράτα μου απόψε
μίλα μου για πράγματα γνωστά
στη θύελλα τον κάβο κόψε
ζήσε με φώτα λιγοστά…

m@gior
04.7.2014

Η χειροβομβίδα

Μία μικρή χειροβομβίδα
θαμμένη χρόνια μεσ΄ το χώμα
τον χρόνο σκίζει σαν λεπίδα
ξυπνά το χτες, που ζει ακόμα.

Κανείς δεν τράβηξε περόνη
αυτό τον κρίκο του θανάτου
κι έτσι ολάκερη και μόνη
στέκει Ουγκώ κι Ακομινάτου

Σκουριά γεμάτη, όλο λάσπη
στο σήμερα έκανε μια στάση
δεν είχε στη καρδιά αγάπη
μόνο μπαρούτι για να σκάσει…

m@gior
29.6.2014

Η Αυγούστα της κατοχής

Φόβος και τρόμος στα μικρά
μία σκιά στη Βαλτετσίου
μύτη γαμψή, μάτια ωχρά
φιγούρα άγρια του τοπίου.

Μονάχη πάντα η Ροζαλία
με σημειώσεις χειρογράφου
ήχος βαρύς σαν τροχαλία
τα κρόταλα του πολυγράφου.

Ένα βράδυ του Δεκέμβρη
βαριά ακούστηκε η μπότα
αν είναι, το κακό να σ’ εύρη
θα φέρνει αίμα και ιδρώτα.

Πολλοί είπαν πως χάθηκε
πως πέθανε απ την πείνα
λουλούδι που μαράθηκε
στη σκλαβωμένη Αθήνα.

Αργότερα μαθεύτηκε
πως έκρυβε συμμάχους
Έλληνες της αντίστασης
του πόλεμου ξωμάχους.

Πρωτομαγιά Καισαριανή
οι δαίμονες ζυγώνουν
στον τοίχο στήνουν το κορμί
με σφαίρες το γαζώνουν.

Αυγούστα να με συγχωρείς
σε λέω με τ΄ όνομά σου
περήφανη να προχωρείς
με όλη τη γενιά σου.

Και μια Ταβέρνα φιλική
πάντα θα μας θυμίζει
το αίμα που έχυσες εκεί
το σήμερα σταθμίζει…

m@gior
30.6.2014

Στον Κωνσταντίνο Καβάφη

Μικρός στο δέμας, διάφανος θαρρείς
με χάρη ανέμελος, μαζεύεις τα φτερά σου
μαύρα τινάζεις τα μαλλιά, το ξέρω ότι μπορείς
ξημέρωμα να φύγεις , σαν έρθει η σειρά σου.

Μετρώ, ξανά-μετρώ την ήμερη σκιά σου
λένε μ΄ αυτή, βρίσκεις το μέγεθος της γης
φωνή ακούω, αδύνατο νάν η δικιά σου
οι άγγελοι δεν τραγουδούν στη θέα μιας πληγής.

Πόρτες χτυπώ, μα πουθενά δεν βγαίνει ήχος
τα παραθύρια στέκουν όλα σφαλιστά
κι αυτός, ο άθλιος ο ασβεστωμένος τοίχος
χρόνια κρατά τα σπίτια αντικριστά…

m@gior
29.4.2014

Τίποτα δεν είναι δεδομένο....

Τίποτα δεν είναι δεδομένο
κοίταξε τον κόσμο πως αλλάζει
από Παράδεισος με Κόλαση πως μοιάζει
πορεία στα τυφλά, που λέμε πεπρωμένο.

Όσο η γη ακούραστη γυρίζει
αλήθειες να ζητάς , αυτό μόνο αξίζει.

Ευθύνες τα παιδιά, μας ρίχνουν τώρα
εμείς φωνάζουμε, τα τζάμια να μην σπάνε
τα λάθη μας, πληγές είναι πονάνε
το μέλλον χάθηκε, στη πρώτη μπόρα.

Την τύχη μας, στα χέρια μας κρατάμε
πρέπει ν αλλάξουμε, ότι δεν αγαπάμε.

Το ροζιασμένο χέρι μου, κράτα το σφιχτά
βλέπω τη θύελλα, όλο να μας ζυγώνει
χωρίς πορεία, ούτε ναύτη στο τιμόνι
σαλπάρουμε απόψε, μαζί στα ανοιχτά…

m@gior
11.4.2014

Η τριήρης της πληροφορικής

Ανάλαφρα πλέεις στον αφρό
τριήρη μου πευκο-χτισμένη
γλιστράς στο κύμα σαν φτερό
λάμπεις καλοφτιαγμένη.

Οι κωπηλάτες σου, σιωπηλοί
ακούν προστάγματα του όπλου
και στο κατάστρωμα οι αυλοί
παιάνες σαλπίζουν του απόπλου.

Πόσος κόπος , τι ιδρώτας
χρόνια ατέλειωτα πανί
μα δεν θα φανεί ο Ευρώτας
σαλπάραμε, δεν λύσαμε σχοινί…

m@gior
11.4.2014