Οίκος απωλείας…

Το χειροκρότημα ακόμη ηχεί
σ αυτόν τον οίκο απωλείας
και της αλήθειας η αποχή
τα κέρδη γεύεται της λείας.

Στο στόμα, ανήμπορη λύσσα
κι η χειροπέδη σφίγγει το χέρι
παλιάτσος, στέκει η αφίσα
της πλατείας, φυσάει τ αγέρι.

Τα όνειρα δεν ήτανε αγνά
ξύπνησαν τους διαβόλους μας
μας δώσαν νύχτα και στεγνά
όλοι τους, όλους μας….

m@gior
23.1.2012

Τίποτα δεν είναι δεδομένο…

Τίποτα στη ζωή, δεν είναι δεδομένο
κοίταξε γύρω σου, τον κόσμο πως αλλάζει
από Παράδεισος με Κόλαση πως μοιάζει
πορεία στα τυφλά, που λέμε πεπρωμένο.

Όσο η γη ακούραστη γυρίζει
αλήθειες να ζητάς , αυτό μόνο αξίζει.

Σκληρές αλήθειες τα παιδιά, μας ρίχνουν τώρα
και μείς φωνάζουμε, τα τζάμια να μην σπάνε
πολλά τα λάθη μας, πληγές είναι πονάνε
το μέλλον παρασύρθηκε, στη πρώτη μπόρα.

Την τύχη μας, στα χέρια μας κρατάμε
πρέπει ν αλλάξουμε, ότι δεν αγαπάμε.

Το ροζιασμένο χέρι μου, κράτα το σφιχτά
βλέπω τη θύελλα, όλο να μας ζυγώνει
χωρίς πορεία, ούτε ναύτη στο τιμόνι
σαλπάρουμε απόψε, μαζί στ ανοιχτά…

m@gior
10.1.2012 - ( σε 13τρισύλλαβο τα κουπλέ για γούρι)

Διάφανο νερό

Διάφανο στέκεις, αρχαίο νερό
βρέχεις τα πολύχρωμα χαλίκια
πάνω τους τρέχω, σιμά στ αλμυρίκια
δεν θέλω πια να μετρώ τον καιρό.

Τα γεγονότα φτάνουν σαν κύματα
πως μοιάζουν όλα, πως είναι ίδια
παλιού ναυάγιου πεταμένα σανίδια
με φέρανε στα πρώτα μου βήματα.

Ζητώ από καιρό μια ευκαιρία
να τιμωρήσω γι αυτό το κατάντημα
ν απαλλαγώ απ το κακό συναπάντημα
μια καινούργια να χαράξω πορεία…

m@gior
20.12.2011

VISTA DE NADA

Ανάμνηση κι απόηχο μιας Κατοχής
έχουν οι μέρες μας, δίχως λιμάνι
και νύχτες αγωνίας και ενοχής
το νοιώθω, άδικα καίει το λιβάνι.

Δώστε μου να γράψω μια ιστορία
μέσα της να χαθώ, το ξέρω γέρασα
αυτή τη χώρα την κοιτώ με απορία
στο λαιμό τριχιά, γιατί της πέρασα.

Τα κουρέλια που ακόμη τραγουδάνε
το βράδυ στις ειδήσεις των οκτώ
τα φύλλα απ’ το λουλούδι μου μαδάνε
τα καίω και διαβάζω Ζαν Κοκτώ*…

m@gior
8.12.2011

* Ο Ζαν Κοκτώ (Jean Cocteau) ήταν Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ζωγράφος.

Στην εποχή μου...

Σαν σήμερα έφυγαν οι Γερμανοί από την Αθήνα…

Στην εποχή μου,
το δίκιο φεύγει μετανάστης
η πείνα μπαίνει απ το παράθυρο
ήρθε στη χώρα ο δυνάστης
πονά η ενοχή μου.

Στην εποχή μου,
το σάπιο μας ακολουθεί
στη φυλακή στενάζει μόνο ο φτωχός
πολιτικό ρουσφέτι με ωθεί
στην αποχή μου.

Στην εποχή μου,
η συνείδηση έχει τιμή
Ευρώπη δίχως αρχηγό, με λογιστές
τραβάει κόκκινη γραμμή
στην αντοχή μου.

Στην εποχή μου,
φωνάζουν μοναχοί οι ποιητές
και στις πλατείες ψηφοφόροι
κυνηγούν σπιθαμιαίους θηρευτές
ιδού η κατοχή μου…

m@gior
12.10.2011

Τσε - Τσο

Στα νιάτα μου , ο Τσε καρφιτσωμένος
επάνω απ το κρεβάτι μου
τα μάτια του, δυο κάρβουνα που καίγανε στη χόβολη

Τώρα στα γηρατειά μου , ο Τσο γραβατωμένος
να βγάζω το γινάτι μου
βελάκια του πετάω, σαν δείχνει την Ακρόπολη…

m@gior
5.10.2011

Νερό πικρό…

Νερό πικρό…

Συμβόλαια βλέπω θανάτου
τυλιγμένα σε συσκευασία δώρου
έχασα πια την αίσθηση του χώρου
εκεί στα έγκατα του πάτου

Και ξάφνου, σα δώρο μικρό
η κάλπη μας φαντάζει σα λύση
του διψασμένου, στο στόμα η βρύση
μα το νερό, φαρμάκι πικρό.

Είμαστε όλοι παιδιά του Κάιν
κι όμως ποθούμε το καλό
μα το πετάμε δίχως σκέψη στο γιαλό
ας πούμε κάποτε και ένα Νάιν…

m@gior
5.10.2011