Του πεζοδρόμιου ο νόμος ο σκληρός
σαν χωροφύλακας κοιτάζει
θέλω να κρυφτώ μα η τέντα στάζει
μέρες ανήλιες και ο καιρός πικρός.
Φταίω μου λένε, μα θα τ’ αρνηθώ
που έφυγε η ελπίδα απ τη χώρα
ξένα δανεικά πληρώνω τώρα
κρύο απόψε και δεν θα κοιμηθώ.
Νηστικός θα ξαγρυπνήσω
απόκριες, κάποιοι ντυμένοι αρλεκίνοι
ξένοιαστοι περνούν, δεν φταίνε εκείνοι
που εγώ δεν έχω τσιγάρο να καπνίσω…
m@gior
21.2.20112
Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου 2012
Ειδήσεις
Δεν ακούω πια ειδήσεις
μοιάζουν με στημένο σκηνικό
συμπλοκή της Άγριας Δύσης
που πάντοτε νικά το ιππικό.
Βλέπω βαρβάρους να μας λένε
τι είναι λάθος, τι είναι ηθικό
ποιός νοιάζεται όσους κλαίνε
ακούμε μόνο τον ξένο ειδικό.
Δεν φταίνε αυτοί, εμείς τα φταίμε
τα κάναμε γαρύφαλλα και τώρα κλαίμε.
Μας ζόρισαν, αγοράσαμε
πάντα με τ’ αζημίωτο
οι τόκοι τους μας κάνουνε
τώρα, τον βίο αβίωτο.
Δεν φταίνε αυτοί, εμείς τα φταίμε
μαζί τα φάγαμε , μόνοι μας κλαίμε…
m@gior
29.2.2012
μοιάζουν με στημένο σκηνικό
συμπλοκή της Άγριας Δύσης
που πάντοτε νικά το ιππικό.
Βλέπω βαρβάρους να μας λένε
τι είναι λάθος, τι είναι ηθικό
ποιός νοιάζεται όσους κλαίνε
ακούμε μόνο τον ξένο ειδικό.
Δεν φταίνε αυτοί, εμείς τα φταίμε
τα κάναμε γαρύφαλλα και τώρα κλαίμε.
Μας ζόρισαν, αγοράσαμε
πάντα με τ’ αζημίωτο
οι τόκοι τους μας κάνουνε
τώρα, τον βίο αβίωτο.
Δεν φταίνε αυτοί, εμείς τα φταίμε
μαζί τα φάγαμε , μόνοι μας κλαίμε…
m@gior
29.2.2012
Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2012
Το χαρτοκούτι...
Στα σκαλιά του μετρό αραγμένο
τις κρύες νύχτες του χειμώνα
μικρό βραβείο σκληρού αγώνα
σκεπάζεις κορμί αγχωμένο.
Ολημερίς με το χέρι απλωμένο
στη τσέπη δυο ευρώ όλα κι όλα
στην ουρά απ το πρωί για φρατζόλα
το παλτό από καιρό ξηλωμένο.
Λένε, μπήκανε στη χώρα δις
και τα χρωστώ τώρα εγώ
έχω ένα μήνα να δω φρέσκο αυγό
εσύ λες πως πεινάς, εγώ να δεις.
Με τις λίμο γυρνούν αγχωμένοι
να προλάβουν ότι αρπάξουν
και κοπάνα μετά να αράξουν
από φαί και λεφτά γκαστρωμένοι.
Μια σπίθα τρεμοπαίζει στα βάθος
δεν είναι του τούνελ η έξοδος
ούτε του τραίνου η έφοδος
είναι το φυτίλι που καίει το πάθος….
M@gior
7.2.2012
τις κρύες νύχτες του χειμώνα
μικρό βραβείο σκληρού αγώνα
σκεπάζεις κορμί αγχωμένο.
Ολημερίς με το χέρι απλωμένο
στη τσέπη δυο ευρώ όλα κι όλα
στην ουρά απ το πρωί για φρατζόλα
το παλτό από καιρό ξηλωμένο.
Λένε, μπήκανε στη χώρα δις
και τα χρωστώ τώρα εγώ
έχω ένα μήνα να δω φρέσκο αυγό
εσύ λες πως πεινάς, εγώ να δεις.
Με τις λίμο γυρνούν αγχωμένοι
να προλάβουν ότι αρπάξουν
και κοπάνα μετά να αράξουν
από φαί και λεφτά γκαστρωμένοι.
Μια σπίθα τρεμοπαίζει στα βάθος
δεν είναι του τούνελ η έξοδος
ούτε του τραίνου η έφοδος
είναι το φυτίλι που καίει το πάθος….
M@gior
7.2.2012
Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2012
Οίκος απωλείας…
Το χειροκρότημα ακόμη ηχεί
σ αυτόν τον οίκο απωλείας
και της αλήθειας η αποχή
τα κέρδη γεύεται της λείας.
Στο στόμα, ανήμπορη λύσσα
κι η χειροπέδη σφίγγει το χέρι
παλιάτσος, στέκει η αφίσα
της πλατείας, φυσάει τ αγέρι.
Τα όνειρα δεν ήτανε αγνά
ξύπνησαν τους διαβόλους μας
μας δώσαν νύχτα και στεγνά
όλοι τους, όλους μας….
m@gior
23.1.2012
σ αυτόν τον οίκο απωλείας
και της αλήθειας η αποχή
τα κέρδη γεύεται της λείας.
Στο στόμα, ανήμπορη λύσσα
κι η χειροπέδη σφίγγει το χέρι
παλιάτσος, στέκει η αφίσα
της πλατείας, φυσάει τ αγέρι.
Τα όνειρα δεν ήτανε αγνά
ξύπνησαν τους διαβόλους μας
μας δώσαν νύχτα και στεγνά
όλοι τους, όλους μας….
m@gior
23.1.2012
Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012
Τίποτα δεν είναι δεδομένο…
Τίποτα στη ζωή, δεν είναι δεδομένο
κοίταξε γύρω σου, τον κόσμο πως αλλάζει
από Παράδεισος με Κόλαση πως μοιάζει
πορεία στα τυφλά, που λέμε πεπρωμένο.
Όσο η γη ακούραστη γυρίζει
αλήθειες να ζητάς , αυτό μόνο αξίζει.
Σκληρές αλήθειες τα παιδιά, μας ρίχνουν τώρα
και μείς φωνάζουμε, τα τζάμια να μην σπάνε
πολλά τα λάθη μας, πληγές είναι πονάνε
το μέλλον παρασύρθηκε, στη πρώτη μπόρα.
Την τύχη μας, στα χέρια μας κρατάμε
πρέπει ν αλλάξουμε, ότι δεν αγαπάμε.
Το ροζιασμένο χέρι μου, κράτα το σφιχτά
βλέπω τη θύελλα, όλο να μας ζυγώνει
χωρίς πορεία, ούτε ναύτη στο τιμόνι
σαλπάρουμε απόψε, μαζί στ ανοιχτά…
m@gior
10.1.2012 - ( σε 13τρισύλλαβο τα κουπλέ για γούρι)
κοίταξε γύρω σου, τον κόσμο πως αλλάζει
από Παράδεισος με Κόλαση πως μοιάζει
πορεία στα τυφλά, που λέμε πεπρωμένο.
Όσο η γη ακούραστη γυρίζει
αλήθειες να ζητάς , αυτό μόνο αξίζει.
Σκληρές αλήθειες τα παιδιά, μας ρίχνουν τώρα
και μείς φωνάζουμε, τα τζάμια να μην σπάνε
πολλά τα λάθη μας, πληγές είναι πονάνε
το μέλλον παρασύρθηκε, στη πρώτη μπόρα.
Την τύχη μας, στα χέρια μας κρατάμε
πρέπει ν αλλάξουμε, ότι δεν αγαπάμε.
Το ροζιασμένο χέρι μου, κράτα το σφιχτά
βλέπω τη θύελλα, όλο να μας ζυγώνει
χωρίς πορεία, ούτε ναύτη στο τιμόνι
σαλπάρουμε απόψε, μαζί στ ανοιχτά…
m@gior
10.1.2012 - ( σε 13τρισύλλαβο τα κουπλέ για γούρι)
Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2011
Διάφανο νερό
Διάφανο στέκεις, αρχαίο νερό
βρέχεις τα πολύχρωμα χαλίκια
πάνω τους τρέχω, σιμά στ αλμυρίκια
δεν θέλω πια να μετρώ τον καιρό.
Τα γεγονότα φτάνουν σαν κύματα
πως μοιάζουν όλα, πως είναι ίδια
παλιού ναυάγιου πεταμένα σανίδια
με φέρανε στα πρώτα μου βήματα.
Ζητώ από καιρό μια ευκαιρία
να τιμωρήσω γι αυτό το κατάντημα
ν απαλλαγώ απ το κακό συναπάντημα
μια καινούργια να χαράξω πορεία…
m@gior
20.12.2011
βρέχεις τα πολύχρωμα χαλίκια
πάνω τους τρέχω, σιμά στ αλμυρίκια
δεν θέλω πια να μετρώ τον καιρό.
Τα γεγονότα φτάνουν σαν κύματα
πως μοιάζουν όλα, πως είναι ίδια
παλιού ναυάγιου πεταμένα σανίδια
με φέρανε στα πρώτα μου βήματα.
Ζητώ από καιρό μια ευκαιρία
να τιμωρήσω γι αυτό το κατάντημα
ν απαλλαγώ απ το κακό συναπάντημα
μια καινούργια να χαράξω πορεία…
m@gior
20.12.2011
Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2011
VISTA DE NADA
Ανάμνηση κι απόηχο μιας Κατοχής
έχουν οι μέρες μας, δίχως λιμάνι
και νύχτες αγωνίας και ενοχής
το νοιώθω, άδικα καίει το λιβάνι.
Δώστε μου να γράψω μια ιστορία
μέσα της να χαθώ, το ξέρω γέρασα
αυτή τη χώρα την κοιτώ με απορία
στο λαιμό τριχιά, γιατί της πέρασα.
Τα κουρέλια που ακόμη τραγουδάνε
το βράδυ στις ειδήσεις των οκτώ
τα φύλλα απ’ το λουλούδι μου μαδάνε
τα καίω και διαβάζω Ζαν Κοκτώ*…
m@gior
8.12.2011
* Ο Ζαν Κοκτώ (Jean Cocteau) ήταν Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ζωγράφος.
έχουν οι μέρες μας, δίχως λιμάνι
και νύχτες αγωνίας και ενοχής
το νοιώθω, άδικα καίει το λιβάνι.
Δώστε μου να γράψω μια ιστορία
μέσα της να χαθώ, το ξέρω γέρασα
αυτή τη χώρα την κοιτώ με απορία
στο λαιμό τριχιά, γιατί της πέρασα.
Τα κουρέλια που ακόμη τραγουδάνε
το βράδυ στις ειδήσεις των οκτώ
τα φύλλα απ’ το λουλούδι μου μαδάνε
τα καίω και διαβάζω Ζαν Κοκτώ*…
m@gior
8.12.2011
* Ο Ζαν Κοκτώ (Jean Cocteau) ήταν Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ζωγράφος.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)